Poznań - pozostałości kościoła św. Piotra

Zaprojektowany przez Ernsta Steudenera kościół św. Piotra wzniesiono w latach 1838 – 1841 po południowej stronie placu zwanego później Placem Piotra, u zbiegu obecnych ulic Półwiejskiej i Krysiewicza (dawniej św. Józefa). Wybrana przez gminę deputacja budowlana w składzie: fabrykant Seidel, reudant Vetter oraz kupiec Gumprecht – za zgodą władz państwowych, nabyła w 1838 roku odpowiedni teren pod budowę kościoła. Miejsce kościoła było dobrze wyeksponowane, jednakże znaczny spadek terenu przysporzył budowniczym wiele problemów technicznych.

Kościół św. Piotra - wygląd w roku 1845

Budowa kościoła św. Piotra w Poznaniu nadzorowana była bezpośrednio przez projektanta Ernsta Steudenera oraz konduktora rejencyjnego i projektanta dodatkowych detali architektonicznych Gustawa Adolfa Gottgetreu. Prace murarskie wykonywane były przez firmę budowlaną Schildenera. Prace ciesielskie wykonywał Antoni Krzyżanowski – mistrz ciesielski, fabrykant, kupiec i przedsiębiorca budowlany.

Projekt budowlany kościoła św. Piotra wykonano w 1834 roku w Naczelnej Deputacji Budowlanej (Oberbaudeputation) w Berlinie. Był to w zasadzie typowy projekt w nieco okazalszym wariancie. Architekturę sakralną w tym okresie cechowała prostota i surowa forma typu Rundbogenstil, realizowana na ogół w wersji romańskiej. Fundusze na budowę świątyni pozyskano ze środków państwowych (20 tysięcy talarów) oraz ze środków gminy (3 tysiące talarów).

Kościół św. Piotra po II Wojnie światowej, rok 1948

Kościół św. Piotra stał się główną świątynią wyznań ewangelickich w Księstwie Poznańskim. Zbudowana na planie prostokąta trzynawowa pseudobazylika posiadała dwie smukłe wieże wciągnięte w korpus budowli. Długość świątyni wynosiła 36,2 m, natomiast jej szerokość 20 m. Szerokość nawy głównej wynosiła 7,5 m przy długości 22,5 m. Nawy boczne miały długość 23,2 m oraz szerokość 3,5 m każda. Przed korpusem nawowym znajdowała się kruchta o wymiarach 8,2 x 3,5 m. Jej wnętrze podzielone było pomieszczeniami zbudowanymi z drewna. W nawach znajdowały się jednokondygnacyjne empory, zawieszone pomiędzy półkolistymi, stosunkowo wysokimi arkadami. W części ołtarzowej wybudowana została drewniana, sklepiona konchowo (półkopułą) apsyda o głębokości 3 m oraz szerokości 5 m, oparta na solidnym kamiennym fundamencie. W ścianach bocznych kościoła znajdowały się dwa rzędy okien, a w ścianach szczytowych arkadowe otwory. W 1890 roku świątynia przeszłą gruntowną renowację, która nadała wnętrzu charakter romański.

Kościół św. Piotra w Poznaniu został zniszczony w wyniku działań wojennych w 1945 roku, a trzy lata później rozebrany. W roku 2004 jego pozostałości zostały odkryte podczas prac wykopaliskowych.

Lokalizacja:


Brak komentarzy

 

Skomentuj:

Zaloguj się, aby dodać komentarz